ه‍.ش. ۱۳۹۴ مرداد ۲۶, دوشنبه

فارسی‌نویسی، چند نسل بعد از مسعود فرزاد



برای من جالب است بدانم که کسانی که مطالبِ وبگاهِ بی‌بی‌سی فارسی را می‌نویسند با کدام ملاکِ حرفه‌ای‌ انتخاب شده‌اندبدنویسی‌شان گاه حیرت‌انگیز است. مثلاً این عنوان را ببینید:


شما را نمی‌دانم؛ اما فهمِ من از این عنوان این است که بیش از دویست نماینده‌ی مجلس شورای اسلامی خواسته‌اند که توافقِ هسته‌ای در مجلس تصویب بشود.

بی‌بی‌سی فارسی برای این خبر مرجعی ذکر نکرده؛ اما به نظرم حتی بدونِ دیدنِ بیانیه‌ی نمایندگان هم می‌شد که نویسنده‌ی محترمِ بی‌بی‌سی فارسی، با کمی آگاهی از وضعیتِ قانونگذاری در ایران، متوجه شود که عنوانی که انتخاب کرده غریب است: نمایندگانِ فعلیِ مجلس کمتر از سیصد نفرند، و اگر بیش از دویست نفرشان بخواهند چیزی را تصویب کنند، دست‌کم در نبودِ حکمِ حکومتیِ بر خلافِ آن، می‌توانند تصویب‌اش کنند. لازم نبود بیانیه بدهند

آنچه نمایندگان گفته‌اند این است که می‌‌خواهند دولتْ برجام را چونان لایحه‌ای به مجلس بدهد. نمایندگان نخواسته‌اند که برجام تصویب بشود (و اصلاً توضیحِ یک عکسِ خبرِ بی‌بی‌سی فارسی می‌گوید که یکی از نمایندگانْ برجام را خلافِ بعضی خط‌های قرمز می‌داند)؛ گفته‌اند که اجرایش بدونِ تصویبِ مجلس و تأییدِ شورای نگهبان اعتبار ندارد. 

مسأله این نیست که عنوانِ بی‌بی‌سی فارسی ظرافتی را نادیده گرفته؛ به نظرم موضوع این است که به‌کلّی تصویرِ نادرستی ایجاد می‌کند. تصورم این است که نویسنده یا فارسی‌اش خوب نیست یا ابتدائیاتِ نظامِ سیاسیِ ایران را نمی‌داند یا مهارت‌اش در خبرنویسی زیاد نیست.

پی‌نوشتِ نامربوط به موضوع. نظرِ شخصیِ من این است که توافقِ هسته‌ای اتفاقِ مبارکی است، دست‌کم برای جلوگیری از خسرانِ بیشتر. کمی نگران‌ام که اگر دولت لایحه‌ای بدهد مجلس شورای اسلامی تصویب‌اش نکند؛ با این حال معتقدم که عرضه‌اش به مجلس کاری است که به مردم‌سالاری و قانونگرایی کمک می‌کند.

۳ نظر:

  1. دوست قدیمی، آخرین جمله‌ای که نوشتی مفهوم نیست. البته من به اندازه‌ی تو ادیب نیستم، ولی جمله‌ی آخر را چند بار خواندم و بهنظرم بهتر بود این طور نوشته می‌شد:
    کمی نگران‌ام که اگر دولت لایحه‌ای بدهد "و" مجلس شورای اسلامی تصویب‌اش نکند. با این حال معتقدم که عرضه‌اش به مجلس کاری است که به مردم‌سالاری و قانونگرایی کمک می‌کند.
    یا این یکی:
    کمی نگران‌ام، دولت لایحه‌ای بدهد "که" مجلس شورای اسلامی تصویب‌اش نکند. با این حال معتقدم که عرضه‌اش به مجلس کاری است که به مردم‌سالاری و قانونگرایی کمک می‌کند

    پاسخحذف
  2.  سلام شهرام.

    گویا بعد از "با این حال" روشن است، چون تغییری نداده‌‌ای. اما در موردِ قسمتِ اول، من هنوز ابهامی نمی‌بینیم. گاهی موضوعِ نگرانی این است که اتفاقی رخ بدهد--مثلاً: نگران‌ام که شنبه باران ببارد. حالا این اتفاقِ موضوعِ نگرانی می‌تواند با با گزاره‌ای شرطی بیان بشود: نگران‌ام که اگر شنبه باران ببارد مهمانی به‌هم بخورد. چیزی که من خواسته‌ام بگویم نگرانی‌ای از این جنس است. نگران‌ام که اگر دولتْ لایحه‌ای به مجلس بدهد مجلس آن لایحه را تصویب نکند. "نگران‌ام که اگر دولت لایحه‌ای بدهد مجلس شورای اسلامی تصویب‌اش نکند".

    پاسخحذف
  3. با توضیحی که دادی متوجه شدم. آیا بهتر نبود بعد از "لایحه‌ای بدهد" علامت "،" می‌گذاشتی و بعد از "تصویب‌اش نکند" علامت "."

    تصور من این بود که منظورت این هست که «اگر دولت لایحه بدهد "و" مجلس تصویب نکند، در نتیجه ...»
    این تصور هم بیشتر به دلیل علامت "؛" بود.
    متشکرم که توضیح دادی. قبلاً هم گفتم که من به اندازه‌ی تو ادیب نیستم، پس این کج فهمی را بر من ببخش.

    ولی به نظرم نگرانی‌های بیشتری وجود دارد. "اگر آنها تصویب نکنند"، "اگر رئیس جمهور بعدی آنها..."، "اگر آن کشور اشغال‌گر..."، "اگر آن کشور ثروتمندِ صاحبِ نفت..." ، "اگر رئیس جمهور بعدی ما..."، "اگر..."، "اگر..."
    به هر حال اگر کار به لایحه و مجلس بکشد، و مجلس تصویب نکند، آیا وقایعی مثل سال 88 اتفاق خواهد افتاد؟ بعید می‌دانم.

    پاسخحذف